hreflang w praktyce: wersje językowe strony bez duplikatów
Kiedy tłumaczenia są dla Google duplikatami, co mówi mu hreflang, na jakich zasadach łatwo się potknąć i jak wygląda poprawny zapis dla strony w 3 językach.

Gdy firma dodaje do strony drugi język, pojawiają się dwa pytania. Czy Google uzna tłumaczenia za powieloną treść? I czy pokaże każdemu właściwą wersję? Na pierwsze dokumentacja Google odpowiada wprost. Do drugiego służy hreflang, czyli krótka adnotacja, która łączy ze sobą wersje językowe tej samej strony.
Czy tłumaczenia to duplikaty
Nie, jeśli przetłumaczona jest główna treść. W poradniku o zlokalizowanych wersjach stron Google pisze: „Zlokalizowane wersje strony są uznawane za duplikaty tylko wtedy, gdy główna treść strony pozostaje nieprzetłumaczona”.
Poradnik o wyborze strony kanonicznej opisuje sytuację odwrotną. Jeśli przetłumaczono tylko nagłówek, stopkę i inne drobne elementy, a treść została ta sama, strony są duplikatami. Bardzo podobne mogą być też wersje w jednym języku dla różnych krajów, na przykład osobne strony po angielsku dla USA i Wielkiej Brytanii. Google wymienia je wśród typowych przyczyn powielania treści.
Google radzi też, żeby każda strona miała treść i nawigację w jednym języku. Tłumaczenia ułożone obok siebie na jednej stronie utrudniają mu rozpoznanie języka.
Co robi hreflang
hreflang mówi Google, że kilka adresów to wersje tej samej treści dla różnych języków lub regionów. Według Google pomaga to wyszukiwarce kierować ludzi do wersji najlepiej dopasowanej do ich języka lub regionu.
hreflang nie mówi natomiast Google, w jakim języku jest strona. W poradniku o witrynach wielojęzycznych Google pisze, że rozpoznaje język strony na podstawie jej widocznej treści i nie korzysta z informacji zapisanych w kodzie, takich jak atrybut lang, ani z adresu URL.
Google zaznacza, że czasem sam znajdzie inne wersje językowe strony. Zwykle lepiej jednak wskazać je wprost.
Każda wersja pod własnym adresem
Google zaleca osobne adresy URL dla każdej wersji językowej zamiast zmieniania języka na tym samym adresie przez pliki cookie albo ustawienia przeglądarki. Googlebot zwykle łączy się z USA i wysyła żądania bez nagłówka Accept-Language. Wersja, która pokazuje się tylko przy określonych ustawieniach, może więc nigdy nie zostać przeskanowana.
Układ adresów wybierasz sam. Google wymienia domeny krajowe, subdomeny i podkatalogi, każde z zaletami i wadami. Przy podkatalogach, na przykład firma.pl/en/, podaje prostą konfigurację i niski koszt utrzymania, bo wszystko działa na jednym hoście. Tak zrobiła eatsee.pl, strona aplikacji do liczenia kalorii: wersja angielska jest pod adresem eatsee.pl/en/.
Nie przekierowuj według języka przeglądarki
Kusi, żeby od razu przenosić gościa z Niemiec na wersję niemiecką. Google odradza automatyczne przekierowania między wersjami językowymi na podstawie tego, jakim językiem użytkownik prawdopodobnie mówi. Takie przekierowania mogą sprawić, że ani ludzie, ani wyszukiwarki nie zobaczą wszystkich wersji witryny.
Zamiast tego dodaj na każdej stronie linki do jej pozostałych wersji językowych, żeby można było przełączyć język jednym kliknięciem. Adresy mogą zawierać słowa w danym języku, także z polskimi znakami. Google zaznacza wtedy, żeby stosować w adresach kodowanie UTF-8.
Zasady, na których łatwo się potknąć
- Każda wersja językowa wskazuje siebie i wszystkie pozostałe. Zestaw linków jest taki sam na każdej wersji strony.
- Linki muszą działać w obie strony. Jeśli wersja polska wskazuje angielską, angielska musi wskazywać polską. Inaczej Google może zignorować oznaczenia.
- Adresy muszą być pełne, razem z https://. Ścieżki względne nie działają.
- Kody muszą być poprawne: kod języka w formacie ISO 639-1 i opcjonalnie kod regionu w formacie ISO 3166-1 alfa-2, na przykład en-GB. Sam kod kraju nie wystarczy. Kodów spoza tych standardów, takich jak es-419, Google nie obsługuje, a kody zarezerwowane do innych celów, na przykład EU, UN czy UK, ignoruje.
- Wybierz jedną metodę. Google obsługuje znaczniki link w HTML, nagłówki HTTP i mapy witryn, traktuje je jako równoważne i pisze, że użycie wszystkich trzech nie daje korzyści w wyszukiwarce.
- W HTML znaczniki link muszą się znaleźć w poprawnie zbudowanej sekcji head.
Przykład dla strony w trzech językach
Załóżmy, że artykuł istnieje po polsku, angielsku i niemiecku, a wersja angielska ma być domyślna dla wszystkich pozostałych. Każda z trzech wersji ma w sekcji head te same cztery linijki:
<link rel="alternate" hreflang="pl" href="https://firma.pl/blog/jak-wybrac-panele/" />
<link rel="alternate" hreflang="en" href="https://firma.pl/en/blog/how-to-choose-flooring/" />
<link rel="alternate" hreflang="de" href="https://firma.pl/de/blog/bodenbelag-auswaehlen/" />
<link rel="alternate" hreflang="x-default" href="https://firma.pl/en/blog/how-to-choose-flooring/" />
Końcówki adresów mogą być przetłumaczone, a adresy nie muszą mieć tego samego układu. Google dopuszcza nawet wersje w innej domenie. Ostatnia linijka to x-default, czyli wersja dla osób, których ustawienia języka nie pasują do żadnej z wymienionych.
Każda wersja powinna też mieć tag canonical wskazujący na siebie. Google pisze, że przy hreflang stronę kanoniczną trzeba określić w tym samym języku. Polski artykuł z tagiem canonical wskazującym wersję angielską prosiłby Google o potraktowanie tłumaczenia jak kopii.
To samo w mapie witryny
Jeśli nie możesz zmieniać sekcji head albo stron jest dużo, to samo zadanie wykona mapa witryny. Każdy adres dostaje w niej własny wpis, a w każdym wpisie są elementy podrzędne z wszystkimi wersjami strony, łącznie z nią samą. Trzy wersje artykułu to więc trzy wpisy, każdy z trzema takimi samymi elementami podrzędnymi. Google zaznacza, że elementy podrzędne nie wliczają się do limitu adresów w mapie witryny.
Metoda z nagłówkami HTTP jest dla plików bez sekcji head, na przykład PDF. Niezależnie od wyboru trzymaj się jednej metody, żeby nie utrzymywać dwóch zestawów oznaczeń.
Jak sprawdzić, czy wszystko działa
Otwórz każdą wersję językową i obejrzyj linki w jej sekcji head albo wyrenderowany kod HTML w narzędziu do sprawdzania adresów URL w Search Console. Zestaw powinien być kompletny, taki sam na każdej wersji i obejmować samą stronę.
Potem sprawdź kilka linków w obie strony. Polska strona, która wskazuje wersję angielską, podczas gdy angielska nie wskazuje polskiej, to brak linku zwrotnego. Google wymienia ten błąd jako pierwszy na liście najczęstszych problemów z hreflang, a może on sprawić, że oznaczenia zostaną zignorowane.
Sprawdź też, czy każda wersja jest zindeksowana pod własnym adresem i czy jej tag canonical wskazuje na nią samą. Na koniec otwórz raport skuteczności w Search Console i wybierz wymiar Kraje. Jeśli wyświetlenia z Polski trafiają do wersji polskiej, oznaczenia spełniają swoje zadanie.
Kolejne języki po kolei
Nie trzeba tłumaczyć całej witryny naraz. Google pisze, że jeśli utrzymanie pełnego zestawu linków jest trudne, na niektórych stronach można pominąć część języków, a Google i tak przetworzy pary, które wskazują się nawzajem. Dodaje, że nowe wersje językowe powinny być połączone linkami w obie strony z oryginalną wersją witryny.
W praktyce tłumacz główną treść razem z menu i stopką, a najważniejsze strony daj do przeczytania komuś, kto zna dany język. Dodaj jeden język, sprawdź, czy jego strony są zindeksowane i dobrze połączone, i dopiero potem dodaj następny.
Ranketto dodaje języki w ten sam sposób. Treści powstają najpierw w głównym języku strony, a kolejne języki dochodzą co 7 dni, w planie Agency do 14, żeby nie zalewać wyszukiwarek nowymi stronami. Ranketto dba też o aktualną mapę witryny i wersje językowe.
Pytania i odpowiedzi
Czy strona w jednym języku potrzebuje hreflang?
Nie. hreflang wskazuje inne wersje językowe lub regionalne strony. Jeśli każda strona istnieje tylko w jednej wersji, nie ma czego oznaczać.
Czy hreflang poprawia pozycje w Google?
Google opisuje go jako sposób na to, żeby wyszukiwarka kierowała ludzi do wersji strony najlepiej dopasowanej do ich języka lub regionu. Pomaga więc pokazać właściwą wersję tam, gdzie strona już się wyświetla.
Czy tag canonical w tłumaczeniu ma wskazywać oryginał?
Nie. Google pisze, że przy hreflang stronę kanoniczną trzeba wskazać w tym samym języku. Każda wersja językowa powinna więc wskazywać jako kanoniczną samą siebie, a z pozostałymi wersjami łączy ją hreflang.
Co to jest x-default?
Wartość dla osób, których ustawienia języka nie pasują do żadnej z Twoich wersji. Google pisze, że można jej użyć na dowolnej stronie, ale powstała z myślą o stronach wyboru języka.
Źródła
- Google Search Central: zlokalizowane wersje Twoich stron
- Google Search Central: zarządzanie witrynami multiregionalnymi i wielojęzycznymi
- Google Search Central: co to jest wybór strony kanonicznej
- Google Search Central: jak określić stronę kanoniczną za pomocą rel="canonical" i innych metod
- Pomoc Search Console: narzędzie do sprawdzania adresów URL
- Pomoc Search Console: raport skuteczności (wyniki wyszukiwania)
Przeczytaj też
Blog w subdomenie czy w katalogu? blog.firma.pl czy firma.pl/blog
Blog pod adresem blog.firma.pl czy firma.pl/blog? Co o obu układach pisze Google, co zmienia się w robots.txt i Search Console i jak wybrać dla firmy.
Jak dodać blog do dowolnej strony: 4 sposoby i ich wady
Subdomena, katalog przez regułę proxy, skrypt albo wtyczka WordPress: jak działa każdy sposób dodania bloga do strony i co zmienia dla wyszukiwarek.
Programmatic SEO dla małej firmy: strony z danymi i kalkulatory
Jak mała firma może zbudować strony z danymi i proste kalkulatory z własnych cen i produktów, nie łamiąc zasad Google. Przykład eatsee.pl i kolejne kroki.